Het kantoor is op zolder, pas gerenoveerd, hartje Amsterdam (Leidseplein), representatief, minder dan 800 euro inclusief BTW + schoonmaak + supersnel internet , en biedt ruimte aan 4 a 5 werkplekken. Kopieer + print voorzieningen aanwezig, evenals een lift en een (gedeelde) keuken + toiletgroep.

Medehuurders hebben allen ook een zelfstandige en af te sluiten kantoorruimte. Bijvoorbeeld acteursbelangenvereniging ACT, migrantenorganisatie Eutopia en societeit De Kring. Er zijn ook flexplekken op zolder, die worden verhuurd door bovendebalie.nl. Huurders van kantoorruimte in De Balie kunnen in overleg korting krijgen op de zaalhuur.

Voor meer informatie stuur je een mail naar de zakelijk directeur van De Balie Dianne Zuidema: dianne.zuidema[AT]balie.nl.

Meer  over De Balie

The conference Digital Crossroads (Conference 28-30 June, 2012, Utrecht, the Netherlands) will consider the following questions, among others: How has the development of new digital technologies changed the experience of migration? Conversely, how has the reality of migration impacted on the use, development and distribution of new media technologies? How does the use of media differ among different migrant generations? How does media literacy impact on issues of integration and socialization in a hosting country? What are the differences in media access, diffusion and use among different migrant communities across the world? How are race, gender, age, class, ethnicity and other markers of identity recodified online? How are transnational relationships and resources arrayed in networks? How do ideas and practices move across these networks? How is the notion of home or community, which is no longer locatable with a “here” and “there” reconceptualised through digital diasporas? How do these developments impact on the spaces for learning and education, which are no longer limited to place-based classrooms and curricula? How can learning processes and networks be conceptualised when these networks expand larger geographical distances, and multiple communities are crossed? What resources of identity do migrants draw on and how are these resources hybridized in practice, and related to their learning and socialization processes? In short, how are digital crossroads created, distributed and experienced in the context of migration, diaspora and transnationalism?

The conference will explore three inter-related strands of the relationships between media and
migration:

Identity and diaspora (Strand 1)
- identity and performativity
- gender, race, ethnicity, religion and online communities
- digital borders, digital diasporas
- imagined communities, transnationalism and mobility
- digital divides (generational, access, skills, user-generated content)
- cultural industry, participatory culture and social media

Migrant networks (Strand 2)
- mediated spatialities
- relations between online and offline worlds
- affinity networks and intimacy
- media literacy and migration
- comparative perspectives on digital media practices

Learning in a globalized world (Strand 3)
- informal learning in the digital space
- network approaches to learning
- immigrant learning
- globalization and learning
- learning & identity
- socialization in transnational families

For more information or questions please send an e-mail to info@digitalcrossroads.nl.

The conference comes at the end of a five-year High Potential project, entitled “Wired Up: Digital media as innovative socialization practices for migrant youth”, carried out by the Faculty of Humanities (project leader Dr. Sandra Ponzanesi) and the Faculty of Social Sciences (project leader Prof. Dr. Mariette de Haan) at Utrecht University in collaboration with Vanderbilt University, USA (Dr. Kevin Leander, Peabody College for Education). The project was funded by the Executive Board of the Utrecht University to stimulate interdisciplinary research. See http://www.uu.nl/wiredup.

Wired Up published two reports to disseminate findings of the large scale questionnaire that was carried out among 1403 youths in the Netherlands. Authors: Fadi Hirzalla, Mariëtte de Haan and Asli Ünlüsoy.
Summarizing white paper: download here (.pdf, 30 pp.)
Short version of the full research report. This text summarizes the findings of a survey that was conducted within the framework of the Wired Up project.

BE PASSIONATE
LOVE
DREAM BIG
BE SPONTANEOUS
CELEBRATE
CHANGE THE WORLD OR GO HOME

Zeven gebiedende wijzen op een rij – het is een flink to do lijstje voor een wegdrinkwijntje. En als het echt je plicht is om de wereld te veranderen, hoe helpt rode wijn daarbij? Wijn maakt een mens impulsief en gepassineerd, absoluut, maar wie de wereld wil verbeteren kan beter nuchter blijven.

Nuchter blijven is echter lastig in onze tijd. We hebben een onstilbare behoefte aan bevlogenheid en spontane actie. We willen plots- klaps de wereld redden. We zijn beschonken van goede bedoelingen. Die behoefte aan een hoger doel begrijpen bedrijven uitstekend. Daarom hebben ze de idealistische slogans van de wereldverbeteraars gekopieerd. Op een beker Starbucks-koffie vind je de tekst: “Help us help te planet”. Het trendy merk Blue Q verkoopt aluminium waterflesjes met als opdruk: “I’m saving the planet. What are you doing?”. En modegigant H&M biedt duurzame, slavenvrije jurkjes onder de naam Conscious Collection.

We helpen de planeet niet wezenlijk door het drinken van koffie of het kopen van jurkjes – integendeel. Wat we redden is het beeld dat we hebben van onszelf: we voelen ons geen consumenten meer, maar betrokken wereldburgers. Daar betalen we graag extra voor. Zo is consumeren omgedoopt tot weldoenerij en shoppen tot een goede daad. Per saldo verandert er nauwelijks iets aan de planeet. Maar iets is beter dan niets, toch?

Terwijl bedrijven de afgelopen decennia idealistischer zijn geworden, werden de idealisten zakelijker. Ook hulporganisaties weten uitstekend wat de consument wil: zonder veel gedoe een goed gevoel. Dus werden goede doelen een industrie met een pientere marketingmachine.

Die marketing bereikte vorige week een nieuw hoogtepunt met de campagne Kony 2012. Het is een film van dertig minuten over Oegandese kindsoldaten en over oorlogsmisdadiger Joseph Kony, verspreid door hulporganisatie Invisible Children. Kindsoldaten zijn geen onderbelicht probleem – denk aan de film Wit Licht met Marco Borsato – maar nog nooit kregen ze in korte tijd zoveel zendtijd. In de eerste paar dagen werd het filmpje al zeventig miljoen keer bekeken; of op zijn minst aangeklikt.

Kony 2012

Kony 2012 is geen documentaire, maar een commercial. De makers zeggen in de film dat het doel ervan is om de “propaganda” die wij dagelijks krijgen voorgeschoteld van bedrijven als Coca-Cola, Dior en Mercedes-Benz te “herdefiniëren” en te vervangen door propaganda voor het goede doel. En daarbij zijn alle marketingmiddelen geoorloofd. Een belangrijke reclamewet is: houd het simpel. Het zoontje van de maker heeft een hoofdrol in de film, zodat de kijker letterlijk op kleuterniveau krijgt uitgelegd wat het probleem is. Je hebt good guys. En je hebt een bad guy. De bad guy heet Kony. (Voor wie het nog niet snapt wordt Kony ook vergeleken met Adolf Hitler.)

Het is als een Calgon-reclame. Eerst zie je de verruïneerde wasmachine en de technicus die zijn hoofd schudt. Vervolgens zie je een tabletje en een blije huisvrouw. Het Calgon-tabletje is in dit geval een Kony-armbandje dat je kunt kopen in de webshop van Invisible Children.

Probleem. Probleem opgelost.

Als bedrijven idealisten nadoen – waarom zouden idealisten dan niet de instrumenten mogen lenen van marketeers? Een genuanceerd filmpje zou nooit zoveel views hebben gekregen. Het doel heiligt de middelen.

Maar wat is precies het doel van de film? Of meer precies: wier behoeften wil Kony 2012 vervullen? De film begint met beelden van de planeet aarde. En de boodschap: “humanity’s greatest desire is to belong and connect”. En inderdaad is ‘er- gens bij horen’ een menselijke oerbehoefte. Het filmpje voorziet daarin: alleen al door het kijken word je onderdeel van een fictieve wereldgemeenschap die op jacht is naar een monster.

De film vertelt niet dat veel Oegandezen zelf niet zitten te wachten op de militaire interventie waar Invisible Children voor ijvert. Dat een eerdere poging om Kony te pakken mislukte. Dat er inmiddels urgentere problemen zijn. Wat je wel ziet zijn beelden van westerlingen die een hoger doel hebben gevonden. „We are not just studying human history… we are shaping it”, hoor je. En halverwege zie je een demonstratie van jonge Amerikanen gekleed in T-shirts met de tekst Do more than just watch.

De film vervult de wens van de westerse kijker van een goed gevoel zonder gedoe. Hier is het ultieme kwaad – en jij bent een held omdat je voor het eerst van je leven een dertig minuten durend filmpje hebt bekeken op internet. In de webshop worden de Kony-gadgets verkocht met de slogan „People will think you’re an advocate of awesome”. Het is dezelfde boodschap als van het waterflesje: “I’m saving the planet. What are you doing?”.

Dat zou onschuldig zijn ware het niet dat je de film ook kunt zien als een dertig minuten durende anti-commercial voor ‘Afrika’, dat opnieuw in beeld wordt gebracht als een mislukt stukje aarde, vol aids, vliegen en machetes, en dat niet kan zonder westerse actiehelden als Rihanna, Zuckerberg en jij, ja, jij daar. Dat is niet vernieuwend, maar kolonialisme gone viral.

En de prijs voor simplisme is dat er een tegenreactie komt. De kritiek op de film en de organisatie verspreidde zich bijna even rap als de film zelf. Dat is het risico van gelikte marketing: een kater en een golf van zie-je-wel-cynisme, die alle vormen van hulp ondermijnt. Maar wat doe jij dan? Voor mensen die een onstilbare behoefte hebben om de planeet te redden is het een onprettig antwoord dat niets doen soms beter is dan iets doen.

Door Arjan van Veelen

Het komt niet vaak voor dat nerdy dertigers de kou trotseren en met spandoeken op de Dam staan. Maar de afgelopen weken protesteerden door heel Europa duizenden mensen tegen het omstreden anti- namaakverdrag ACTA. Een toevallige voorbijganger is wellicht verbaasd dat gewone internetters zich zo betrokken voelen bij obscure handelsverdragen. Maar die mensen protesteren voor een belangrijk ideaal: internetvrijheid.

Hier drie redenen om ook mee te protesteren.

1. We komen op voor bloggers die deelnemen aan het publiek debat

Hij is inmiddels terugverhuisd naar Tunesië. Maar voordat hij terugkeerde naar zijn geboortestad Bizerte, woonde blogger Sami Ben Gharbia in Nederland. Vanuit zijn huiskamer begon hij een blog over zijn vaderland. De site was politiek – té politiek: in 2002 blokkeerde Tunesië de toegang tot zijn website. En toen in 2010 de onvrede in Tunesië uitgroeide tot een massale opstand publiceerde hij samen met Wikileaks ambtsberichten over de corruptie van de Tunesische regering.

Het was een belangrijke ondersteuning van de broeiende revolutie. Op 14 januari 2011 werd oud-president Ben Ali afgezet. Maar Ben Gharbia is nog niet klaar: het kost tijd om het „grote censuurapparaat van Ben Ali” af te breken. In Vrij Nederland beschrijft hij zijn doel: „Wij brengen de internetgeeks samen om na te den- ken over een vrijere en meer open samenleving.”

Ook de internetgeeks in Europa komen op voor de mogelijkheid om via een blog de waarheid te verspreiden. Ze wonen niet in een land waar burgers worden onderdrukt, maar zijn er wel van doordrongen dat onze internetvrijheid zo sterk is als de zwakste schakel.

Voordat nieuws kan worden gelezen, moeten website-bedrijven en internetproviders die informatie doorgeven en zoekmachines ernaar linken. Als een blog ook nog geld wil opleveren, zullen creditcardmaatschappijen en advertentienetwerken betalingsdiensten aan die site moeten verlenen. Doordat het publieke debat online afhankelijk is van talloze bedrijven met uiteenlopende belangen, ligt misbruik op de loer.

Nieuwe regels zoals ACTA en de Amerikaan- se wetsvoorstellen SOPA en PIPA werken dit soort misbruik in de hand. Er hoeft maar één bedrijf in de internetketen zijn dienst te beperken uit angst voor rechtszaken, en informatie zal de buitenwereld niet bereiken. De demonstranten op de Dam komen op voor open internet zonder misbruik door overheden en bedrijven.

2. We komen op voor de nieuwe generatie uitvinders in garages

Ook minister Verhagen heeft een duidelijk doel: Nederland moet de Digital Gateway to Europe worden, zo vertelde hij op 16 november 2011 op het ICT-Delta congres. En gelukkig: Nederland kán koploper worden. Nederland beschikt over een van de belangrijkste internetknooppunten van de wereld. Vrijwel alle Nederlanders zijn aangesloten op breedbandinternet. En we zijn bovengemiddeld actief online.

Het zal vast hebben bijgedragen aan de keuze van Californische softwareontwikkelaar Mike Lee om zich in 2011 te vestigen in Amsterdam. Hij heeft onze hoofdstad zelfs omgedoopt tot Appsterdam: dé plek om nieuwe apps te ontwikkelen. Ik hoop het. En als we het goed doen kunnen Nederlandse innovatieve internetbedrijven zoals Silk, WeTransfer en Layar uitgroeien tot wereldwijd gebruikte innovatieve diensten.

Maar internetvrijheid is wel een belangrijke katalysator van die innovatie. Vraag het maar aan Sergey Brin en Larry Page die vanuit hun garage een zoekmachine bouwden die de wereld veranderde: Google. Ze konden dat, zon- der angst voor een rechtszaak, omdat ze links aanboden die verwezen naar materiaal dat mogelijk onrechtmatig was.

De mensen met spandoeken en stickers op de Dam zijn opgegroeid met die vrijheid. Ze weten dat je met een paar goede vrienden, een computer en een internetverbinding een innovatieve dienst kan ontwikkelen die de wereld kan veranderen. En ze snappen dat pogingen om die technologieën aan banden te leggen innovatie in de knop kunnen breken. Internetters komen op voor de vrijheid om technologie te ontwikkelen waar- mee burgers informatie kunnen delen.

3. We komen op voor de stem van de gewone internetter

Maar de demonstranten komen ook op voor iedere Nederlander met een breedbandverbinding. Nederlanders maken gretig gebruik van internet. We laten onze stem horen op fora en in blogs. We voeren discussies via Twitter en Facebook. We mailen, chatten en bellen met vrienden en familieleden. En soms doen we dat onder een pseudoniem, zodat we onze meest controversiële meningen met de buitenwereld kunnen verkennen, zonder angst voor intimi- datie.

We genieten van een vrijheid die bijna vanzelfsprekend lijkt. Maar zelfs de meest ver- stokte internetter realiseert zich dat deze vrijheid geen vaststaand gegeven is. De vrijheid om onbespied informatie met de wereld te delen via internet kan op allerlei fronten worden beperkt. En omstreden regels zoals ACTA, SOPA en PIPA werken die beperking in de hand. Ik ben niet verbaasd dat internetters naar de Dam komen. Ik ben alleen maar verbaasd dat er niet méér mensen op de Dam staan.

Door OT VAN DAALEN / Directeur Bits of Freedom

Bits of Freedom is een digitale burger- rechtenbeweging. Kijk voor meer informatie op bof.nl

De positieve effecten van sociale media kregen en krijgen nog altijd ruim de aandacht. Met name van marketeers en aanhangers van het zogeheten Cognitieve Surplus, dat het internet in de mensheid losmaakt. Want wat kunnen we daar niet allemaal voor moois mee doen? Klopt als een bus, maar vergeet vooral de karikaturale en de zwarte kanten niet, die er hand in hand mee gaan en vaak de overhand hebben. Voor je het weet, doen die effecten onze Attention Economy, onze Experience Economy en onze Knowledge Economy de das om: financieel en cultureel.

Karikatuur en ontwrichting hebben in de media altijd de overhand gehad. Recent: de Gremlins en Goebbels, Bambi en Breivik. Media zijn de megafoon van ons intellect en beide worden meestal vooral instinctief ingezet. Daarom staat sinds jaar en dag vooral ook datgene hoog in de hitlijst, waar we en plein public liever niet over praten. Omdat het niet netjes is of omdat we er liever onze kop voor in het zand steken. Karikaturale en zwarte kanten – het is nog heel geciviliseerd uitgedrukt. Maar die domineren nu vooral onze sociale media: niet alleen thematisch maar vooral ook als effect.

Pathetisch tijdverdrijf

Afgezien van schunnigheden en alles wat we het liefst ontkennen, zijn we met sociale media echt te ver doorgeschoten. Wat de meeste Facebook- en Twitteradepten dagelijks de wereld in slingeren, is tijdverdrijf voor economisch zonnige tijden, wanneer het geluk ons toelacht en het succes ons komt aanwaaien. Nu de handen echt uit de mouwen moeten om werk te behouden en inkomen bij elkaar te schrapen, zien we in, dat we eigenlijk helemaal geen tijd hebben om dagelijks urenlang alles met elkaar te delen. Daar komen we echter maar moeilijk vanaf, want de smartphone vol met apps brandt in onze broekzak of handtas. De laatste tijd duiken deze verslavende gadgets steeds vaker op in relatie tot oproer, misdaad, rellen en terreur. Geen wonder misschien in tijden van crisis, en waarschijnlijk zelfs niet eens zo veel nieuws onder de zon.

Tien gitzwarte gevolgen

Maar de verslaving aan social media op mobiele devices, en alle hypes, hopes, hints, hazards etcetera die we dagelijks delen, lijken zo erg de spuigaten uit te lopen, dat er op zijn minst sprake is van een onverantwoord tijdsbeslag. Daardoor wordt een juiste en heldere focus op wat er echt toe doet onmogelijk en krijgt het instinct helemaal de overhand. De volgende tien gitzwarte gevolgen van sociale media doen overal de ronde. We worden dom, asociaal, verblind en zelfs ziek. Ons geheugen takelt af en we vallen ten prooi aan manipulatie, monitoring, terreur en sensatiezucht. Privacy bestaat niet meer. Stuk voor stuk zijn dit beperkingen en afwijkingen: van tunnelvisie en gebrek aan eigenheid tot aan ziekte toe.

Niks nieuws onder de zon? Wat dacht je van een intensivering, intimisering en verslaving, die zijn weerga in de historie niet kent! De socialemediagekte komt wel heel slecht uit in deze crisistijd. We hebben echt wel wat anders te doen dan mobiel sociaal te zitten zijn via allerlei crap-apps. Om echt profijt te hebben van sociale media moeten we er om te beginnen behoedzaam en gefocust mee omgaan. Minder instinctief en impulsief. Daar begint nu steeds meer aandacht voor te komen. Berichten over de Back Side, de Dark Side, de Flip Side, de Nasty Side, de Other Side en de Ugly Side of Social Media volgen elkaar in rap tempo op.

Twee soorten social media deficits

Al sinds ons VINT-boek ‘Me the Media’ kijken we structureel naar dit thema. Om te beginnen stellen we vast, dat sociale media uit hun aard veel donkere kanten hebben. ‘Sociaal’ en ‘media’ tegelijk – hoe kan het eigenlijk ook anders? Sociale interactie bovenop communicatie, zoals de Engelse Wikipedia het treffend zegt. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden.

In Dark Side of Social Media onderscheiden we twee complementaire hoofdterreinen: het mensdomein en het businessdomein. Daar liggen de zwaartepunten van onze zorg: in cultuur en economie. De gepercipieerde en gemeten negatieve impact van sociale media op organisaties en op individuen hebben we in het trendrapport ondergebracht in een Social Media Deficits hitlijst, een lijst met de tekortkomingen van sociale media. In het verlengde van het mens- en het businessdomein gaat het om de volgende twee soorten gebreken:

Beide hangen natuurlijk nauw samen. In plaats van de gebruikelijke term Attention Economy zien we tegenwoordig steeds vaker het begrip Attention Deficit Economy opduiken. Communicatie en cultuur zijn daar niet los van te zien. Instinctieve socialemediaverslaving zorgt in dit verband voor een gemakzuchtige Attention Economy, een oppervlakkige Experience Economy en voor het failliet van deKnowledge Economy. Het lijkt een open deur, maar dit besef begint pas nu daadwerkelijk te dagen. Daarvan getuigt onder meer de bijdrage van Forrester-chef George Colony op LeWeb 2011, begin december. Een Social Business – met dank aan IBM – en Culture zeggen wij er onmiddellijk bij, is social tot in de haarvaten, maar dan wel gefocust. Zowel in onze business als onze cultuur moeten we goed beseffen waar we mee bezig zijn.

Wanted: jouw kijk op en ervaring met Social Media Deficits

Het trendrapport ‘De Zwarte Kant van Sociale Media 2012′ heeft als versienummer 0.99 meegekregen. Het is dus nog niet af. Aan 0.99 ontbreekt namelijk nog iets wezenlijks; jouw hulp. Wij hebben met dit rapport geprobeerd de problematiek ten aanzien van sociale media te delen en te duiden. Wij zijn er echter, gezien het sociale karakter, ook bijzonder van overtuigd, dat juist jij nog veel meer weet dan wij. Daarom zijn we op zoek naar je mening over van de negatieve effecten die we aanstippen, de analyse die we geven en de oplossingsrichting die we voorstellen.

Discussier mee in de LinkedIn-groep. Alle evaluaties en kritiek worden verzameld en verwerkt in de uiteindelijke versie 1.0.

Download het trendrapport

Het trendrapport “De Zwarte Kant van Sociale Media 2012″ kun je hier downloaden (pdf).

(Dit artikel is een mash up van 2 artikelen door Sander Duivestein van Sogeti en Jaap Bloem van Vint Sogeti.)

Hoe meer mensen in actie komen voor een eerlijker wereld, hoe beter. Daarom organiseren we tot 1 juni 2012 de Doenersnet Eerlijke Actieweken. Doe mee aan de Doenersnet Eerlijke Actieweken en maak onder andere kans op Lowlands kaarten en vintage fietsen. Floortje Dessing’s kledingwinkel Nukuhiva en andere eerlijke MVO bedrijven geven exclusieve actiekorting. Tijdens de Doenersnet Eerlijke Actieweken kan je onder andere in actie komen voor een eerlijker bankwereld, tegen landjepik en voor een beter klimaat.

Ga naar www.doenersnet.nl of vind ons op Facebook!

Win Lowlands kaarten via Doenersnet

Doenersnet Actie app op Facebook

“For the Church of Kopimism, information is holy and copying is a sacrament. Information holds a value, in itself and in what it contains and the value multiplies through copying. Therefore copying is central for the organisation and its members”

De ideeën van de Kopimisme kerk zijn ontstaan uit het gedachtegoed van de Zweedse Piratenpartij die gelooft dat alles online vrij zou moeten kunnen worden gedeeld, zonder beperkingen op intellectuele eigendomsrechten. Informatie is heilig en informatie delen een goede daad. De piratenkerk sluit al haar e-mails af met Copy & Seed. De website van de kerk is inmiddels niet meer te bekijken, die ligt plat.
Dat de religie nu officieel is erkend wil niet zeggen dat al het delen van informatie online legaal is, waarschuwt Webwereld. Daarvoor gelden de bestaande Zweedse regels.

Bron: NRC Next blog
NL kerk: kopimisme.org

Interview Volkskrant 7 januari 2012

En dat is jammer, want de korte documentaires – variërend in lengte van 1 minuut tot een half uur, hebben genoeg te bieden dat de moeite waard is. En bevalt het niet, ‘dan mag je gerust meteen weer vertrekken’, aldus de aardige gastvrouw.

Onder de titel Doc Next vertonen IDFA en de European Cultural Foundation (ECF) tijdens IDFA 2011 korte documentaires van een nieuwe generatie Europese filmmakers. Deze doe-het-zelf mediamakers zijn niet traditioneel geschoold en gebruiken nieuwe goedkope media, online distributiemogelijkheden en innovatieve manieren om een verhaal te vertellen voor een andere visie op Europa.

Vlees

Zo is er Epodermis, een 2 minuten durend commentaarloos portret van de hypocriete schoonheidsgeoriënteerde samenleving. Korte schokkerige beelden van popcultuur, ongezond voedsel, plastische chirurgie, en beelden van messen die door vlees snijden bij de slachter. Een treffende videoclip van Spaanse afkomst.

In de minidocu ‘Guilty Until Proven Innocent’ (4 minuten), gemaakt door jonge Britse moslims, wordt een van terrorisme beschuldigde jongen geïnterviewd. Hij vertelt over hoe hij is gecriminaliseerd door de media, ook al was hij niet veroordeeld. Op zijn hoofd zijn krantenkoppen geplakt. Het relaas van Hasni Omar wordt afgewisseld met vox-pops met nette, typisch Britse studenten. Hen wordt gevraagd te reageren op de koppen in de media en ‘zou jij iemand die beschuldigd is van terrorisme ooit nog vertrouwen?’. Nee, antwoorden al die jongeren.

Nog een documentaire waarin in slechts 1 minuut en 40 seconden een heel verhaal verteld kan worden, is ‘Political Brands, Empty Words’. Slogans van bekende merken worden op portretten van Obama en McCain geplakt. Woorden die op de campagne van Obama passen, bij Obama en woorden die bij zijn toenmalige opponent in de race om het presidentsschap passen. Hiermee vertellen de makers dat niet één politieke partij zich schuldig maakt aan pop-politiek, maar dat het eenheidsworst is. Think different, just do it.

De YouTube-generatie heeft geen anderhalf uur nodig om een verhaal te vertellen. En zoals Nelle Koop gisteren zei bij het in ontvangst nemen van de Mediafondsprijs: Jonge filmmakers hebben het moeilijk, maar ik geloof dat de nieuwe generatie een weg zal vinden om de verhalen te vertellen die verteld moeten worden.

Volkskrant, 17 nov 2011

Van april tot juli konden deskundigen en cultuurliefhebbers hun ideeën opperen. Belangrijkste conclusie is dat culturele instellingen van de toekomst – meer dan nu het geval is – cultuurmakers met het publiek moeten zien te verbinden. Koers Kunst schetst drie routes om te komen tot een 21e eeuwse cultuurinstelling.
Cultuurinstellingen moeten bezoekers niet alleen laten consumeren maar hen juist aanzetten tot nadenken, interpreteren en begrijpen, want dat is bepalend voor de kwaliteit van de cultuurervaring, aldus filosoof Thijs Lijster. Zorg dus voor begrijpelijke en aantrekkelijke teksten, aansprekende filmpjes, en recensies op toegangskaartjes, smartphones of groot op de muur.
Cultuurinstellingen moeten een relatie opbouwen met hun publiek. Zij moeten hen niet eenzijdig bestoken, maar hen juist bij hun producten betrekken. Publiek, amateurkunstenaars en partners zouden de kans moeten krijgen om te reageren en mee te doen (co-creatie).
Tenslotte zouden cultuurinstellingen hun aanbod niet moeten wegstoppen in gebouwen, aldus architect Francine Houben, maar meer buitenshuis zichtbaar moeten maken: zoek het publiek op met voorproefjes, materialen en verhalen.

Opmerkelijk is dan dat op website en in eindpublicatie nergens expliciet het woord cultuureducatie genoemd wordt, terwijl de Koers-Kunst-conclusies genoeg aanleiding geven om dat wel te doen.
Zeg nu zelf: hoe kun je publiek nu beter verbinden met cultuur, cultuurmakers en cultuuruitingen, hoe kun je hen beter laten nadenken, interpreteren en begrijpen dan door educatie? En dan niet incidenteel, maar juist structureel. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Op school zit immers het publiek van de toekomst. Culturele instellingen kunnen een culturele relatie voor het leven opbouwen met kinderen en jongeren. Op die manier raken zij vertrouwd met kunst en cultuur, met kunstenaars en instellingen, en met leeropbrengsten als verwonderen, ervaren, interpreteren en meedoen.

Niet voor niets moeten culturele instellingen in de landelijke basisinfrastructuur hun visie op en uitwerking van cultuureducatie geven in hun aanvraag voor de komende cultuurplanperiode. Voor de meeste mensen geldt uiteindelijk dat als je zelf kunst beoefent, je vaker naar voorstellingen, tentoonstellingen en concerten gaat dan wanneer dat je dat niet doet.

Zie voor discussie over het effectief betrekken van publiek ook het Netwerk Cultuureducatie op LinkedIn.

Door Piet Hagenaars (directeur Cultuurnetwerk Nederland).